Geschiedenis
Er was, voor de stichting van Hove Sport, een Hovese voetbalploeg die, met geel-zwarte kleuren, in een ander verbond speelde dan de KBVB (Koninklijke Belgische Voetbalbond, sinds kort bestaande uit een Vlaamse - VFV en een Waalse vleugel – ACFF met een hoge zelfstandigheidsgraad). Het speelveld van toen lag op de gronden waar nu het RVT Cantershof gesitueerd is. Deze ploeg werd echter een “oorlogsslachtoffer” en uiteindelijk ontbonden.
Met Albert Dumortier als motor en Jef & Wies Goyvaerts, Jos Op de Beeck, Raymond Van Dessel mee aan de doopvont, werd vanaf april 1947 werk gemaakt van de oprichting van een voetbalclub die bij de nationale bond zou aansluiten. Op 7 september van datzelfde jaar speelden de reserven (want toelating voor een eerste ploeg kreeg men nog niet omdat het terrein niet voldeed aan de opgelegde minimum afmetingen) een eerste wedstrijd die prompt in Duffel werd verloren met 21-0. Mogeljk waren de spelers te vermoeid van de verplaatsing per fiets. Spelers van het eerste uur waren o.a. een nog steeds zeer aktieve Jos Oppers, Jef Gijs, Jos Smeets, Jan Broos, Jos Van Eester, Luc Meeussen, Lagae, Wim Andries, Luc De Clercq en Frans Huyghe. De eerste thuiswedstrijd was er op 14 september van het stichtingsjaar tegen Boechout, wat de aanzet was van een hele hoop derby’s tegen deze buren en ook die van Lint. De keuze van de clubkleuren rood en wit (de gemeente Hove voert rood en geel in het blazoen) was gewoonweg het gevolg van het ter beschikking stellen door eerste voorzitter A. Cornelis van een tenue in die kleuren. Een link naar een nog steeds bestaande club met stamnummer 1 en met dezelfde kleuren is dus onbestaande ! Door de huur van een tiental meter grond van de eigenaars, werd het terreinprobleem opgelost en kon men starten in de laagste provinciale afdeling , wel met het hoogstwaarschijnlijk kleinste veldje uit de provincie. Een eerste vaandel, daterend van einde 1947 verdween spoorloos. Ook de tweede versie van 1972 wacht op herontdekking.
In die tijd speelde ook de eerste ploeg nog voor een consumptie, wat nu het geval is voor de jeugd. Indien beschikbaar, was er tijdens de rust een kwart- of halve appelsien. Vrij snel gebeurden de verplaatsingen “gemotoriseerd” met de groentenkar van Wies Goyvaerts die eerst moest worden leeg gemaakt. Later volgde de verhuiswagen van Faes, nog later een autocar, wat in de huidige tijd echt niet meer zou te betalen zijn voor verplaatsingen van soms 50 km en meer.
Voor de toenmalige luxueuze accommodatie van een houten barak (ex-Amerikaans leger) met eternietplaat-bedekking en verdeeld in vier cabines, een plaatsje voor de scheidsrechter en een materiaalkot, zouden vrijwel alle moderne voetballers de neus wel heel hoog optrekken. Eén stoof zorgde in het midden voor de “centrale” verwarming. In het seizoen 1960-1961, stak de stoof de vlam in de barakpijp en gaf deze ook aan Maarten. Geen slachtoffers in de brand maar de knallende eternietplaten bezorgden de Hovenaars herinneringen aan de toen iets meer dan vijftien jaar voorbije tweede wereldbrand. Nochtans waren andere clubs niet allemaal beter af en een soort, of echt, kippenhok met zinken teil als douche “avant la lettre” waren meer legio dan uitzondering. Het hoogteverschil over het terrein compenseerde af en toe het voordeel van “wind mee”. Omkleden in shiften bestond ook, door de te beperkte ruimte, al dient gezegd dat dit euvel nog steeds bestond, een viertal jaar geleden, bij het intussen opgedoekte Edegem United, in hun betonplaten kleedkamers aan Kattenbroek, vlak tegenover de velden van “Ik Dien”.
Het was ook nog de tijd van de rondgang op het terrein door de fanfare, rustig controlerende politie- en/of rijkswachtmensen en van echt “hooliganisme” was er nog geen sprake. Vlaamse kermissen, bonte avonden en benefiet-matchen behoorden tot het normale clubleven.
Hove Sport is er nooit in geslaagd om door te dringen tot het nationale niveau : 1ste Provinciale is de hoogste reeks waarin ooit gespeeld werd maar, mede omwille van het beperkt budget, zakte men terug tot 4de. In het laatste decennium werd af en toe de lift genomen naar 3de maar die ging even snel terug omlaag. Tussen eerste trainer Carnas en het huidige (familiaal) duo aan het roer, zoon Bram & pa Marcel Van Aelst, kwamen en gingen een hele reeks oefenmeesters. Sinds het seizoen 2010-2011 ligt het accent nu volledig bij de, liefst eigen, jeugd waarmee men probeert attractief voetbal te brengen en opnieuw op te bouwen van onder uit. Met een gemiddelde leeftijd van nauwelijks 21 jaar, had en heeft K. Hove Sport één van de, zoniet de jongste, seniorskern van de voetbalbond. De tijd dat wie ook maar een beetje tegen een bal kon stampen, zo gauw en jong mogelijk werd weggeplukt door “hoger spelende” clubs lijkt wat voorbij te zijn, mede omdat ouders zich ook wat langer lijken te bezinnen, alvorens zoon/dochter te verkassen. Wie dan toch niet lukt na de overstap, komt zelden terug, of durft ook niet. In de toekomst zal het instellen van een opleidingsvergoeding aan de club van herkomst, hopelijk een te groot en vooral te vroeg enthousiasme van een aantal “vermeende Lukaku’s in spe”-ouders, wat inperken.
De stijgende subsidies, want tegenwoordig rechtstreeks gekoppeld aan en dus afhankelijk van het opleidingsniveau, komen vooral ten goede aan de jeugdwerking die, mede door het werk van de twee sportieve coördinatoren, voor een club van laagste provinciale afdeling, toch een regionale kwaliteitsster opleverde van Foot Pass, zowat de normgever voor de moderne jeugdopleiding. Met een, nog groeiend, totaal van 235 leden, waarvan ongeveer een 160 jeugdspelers en ook een 35-tal dames en meisjes, zit K. Hove Sport sinds verleden seizoen terug in de opwaartse beweging en neemt vooral het aantal beginnende voetballertjes van 5 en 6 jaar vrij intensief toe. We kunnen alleen maar hopen dat dit zo blijft, al zou de toch wat beperkte accommodatie, ook onderhouden met sowieso beperkte middelen, op termijn wel eens wat spelbreker kunnen zijn. Om 15 of 16 ploegen (debutantjes inbegrepen) training te geven en wedstrijden te laten spelen, blijven de twee (van oorspronkelijk drie) beschikbare terreinen, net dat ietsje te weinig. De illusie van een kunstgrasterrein, op zichzelf vrijwel voldoende om alles wat er nu aan trainingen en wedstrijden plaatsheeft, op te vangen, blijft een zeer verre droom. Toch is de ambitie om in de regio een voortrekkersrol te spelen wat jeugdopleiding betreft, meer en meer aanwezig.
Door het overaanbod van mogelijkheden en uitdagingen aan vrijetijdsbesteding en de moderne trend om meermaals per jaar op verlof te gaan, is het niet altijd gemakkelijk steeds volledige ploegen ter beschikking te hebben. Soms wordt vergeten dat competitievoetbal een ploegsport is, waarbij de spelers moeten beschikbaar zijn. Het aantal vrijwilligers dat zich belangeloos inzet voor de clubwerking is, zoals bij de meeste verenigingen, aan de lage kant. Deze problemen vormen nu éénmaal het bezinksel van het huidig tijdsbeeld en, waar maar enigszins mogelijk, streeft de club en haar bestuur, vooral door een goede doorstroming van informatie, naar een zo hoog mogelijke betrokkenheid van ouders en familie van onze jongeren bij hun sport en het clubleven.
In 2020 kreeg K. Hove Sport een kunstgrasveld van AGB Hove. De aanleg van het kunstgrasveld zorgde voor een explosieve groei van nieuwe leden waardoor en nu wachtlijsten zijn. Het eerste elftal Heren was de voorbije 10 jaar een liftploeg tussen 3de en 4de provinciale. In de laatste 10 jaar was er 3x promoties maar daarna ook 3x degradatie. In het seizoen 2023-2024, 2024-2025 speelde we telkens eindronde maar lukte het ons niet om te promoveren. In 2013 pakte Hove zijn laatste titel onder leiding van Bram Van Aelst in 4de Provinciale. Misschien lukt het ons in 2025-2026?
Nieuws
Hieronder vindt u een overzicht ons meest recente berichten.
Zaterdag 23-05-2026
Communicatie Jeugdtornooi/lidgelden/BBQ
🏆 Volgende week is het zover: onze derde Memorial Marcel Van Aelst! ❤️⚽We trappen het tornooi vrijdagavond al af met onze U15. Op zaterdagvoo...
Donderdag 07-05-2026
Koninklijke Hove Sport dames zoeken versterking!
Voor het seizoen 2026–2027 zijn wij nog op zoek naar extra speelsters om onze ploeg te versterkenSpecifiek zoeken we een:Aanvallende middenveldsterF...
Maandag 04-05-2026
K. Hove Sport kroont zich op de slotspeeldag tot kampioen in eigen huis
De spannendste reeks van het Antwerpse provinciale voetbal was zonder twijfel 4de Provinciale A. Op de slotspeeldag stonden maar liefst drie ploegen z...